Prezenty firmowe a praca z osobami z orzeczeniem o niepełnosprawności

Prezenty firmowe a praca z osobami z orzeczeniem o niepełnosprawności

Prezenty firmowe dla osób pracujących z chorymi ludźmi!


Postawa jest wielowarstwową strukturą, co sprawia, że problematyka z nią związana jest niezmiernie złożona. Strukturę tę tworzą trzy elementy, czyli wiedza o przedmiocie postawy, stosunek emocjonalny do przedmiotu oraz doświadczenia i gotowość do określonych zachowań, które wiążą się z tym przedmiotem. Rozpoznanie tejże struktury skierowało zainteresowanie na poznanie zależności między jej elementami. Jak się okazuje, zależności te nie są jednoznaczne. Przyjmuje się, że posiadanie określonej wiedzy na temat przedmiotu postawy warunkuje emocje i gotowość do danych zachowań. Należy tu zauważyć, że wiedza ta może w pewien sposób generować różne emocje i zachowania, np. wiedza o zakaźnej chorobie może nasilać strach przed zakażeniem, ponieważ wiemy jakie płyną z tego zagrożenia i tym samym może powodować unikanie wszelkich kontaktów, lub przeciwnie, może osłabiać barierę przed zakażeniem, ponieważ wiemy jak go uniknąć, i przed kontaktem z osobą chorą. Wtedy osoby takie zasługują na prezenty firmowe http://mypoland.com.pl/content/35-prezenty-firmowe .


Współczesne ujęcia postaw wyraźnie ukazują niejednoznaczności. Nadal powszechnie akceptowane jest podejście uznające konieczność występowania oceny przedmiotu postawy jako cechy czołowej w strukturze każdej z postaw. Jednocześnie ze względu na napotykane trudności, które związane są z rozdzieleniem komponentów postaw, coraz częściej spotykamy się z jednowymiarowymi definicjami, które ujmują postawę jako sumaryczną ocenę. Postawa jest więc najczęściej definiowana jako trwała ocena – pozytywna lub negatywna – ludzi, obiektów i idei. Jest ona również pewną tendencją psychiczną, która wyraża się ocenianiem danego obiektu w pozytywny lub też negatywny sposób. Warto wtedy postawić na prezenty firmowe.


Złożoność struktury postaw można zauważyć zwłaszcza w sytuacjach, gdy przedmiot postawy jest niejednoznacznie rozumiany. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przypadku kwestii jaką jest niepełnosprawność. Wyróżnia się tu co najmniej trzy zakresy przedmiotu, wobec którego przyjmuje się pewną postawę. Pierwszym z zakresów jest sama niepełnosprawność. Według Sękowskiego pojęcie to oznacza obniżony w stosunku do norm ustalonych dla danej populacji – stan sprawności organizmu, powodujący utrudnienie, a często także ograniczenie funkcjonowania fizycznego i psychicznego oraz zdolności do pełnienia ról społecznych. Tak najczęściej rozumiana jest niepełnosprawność w literaturze psychologicznej, pedagogicznej i socjologicznej, odnosząc ponadprzeciętne odchylenia od normy biologicznej do ograniczeń określonych funkcji organizmu jak i pewnych zaburzeń w funkcjonowaniu społecznym - mówią tacy pracownicy. Z powyższej definicji wynika więc, że niepełnosprawność jest niepożądanym stanem, ponieważ obniża on sprawność fizyczną oraz psychiczną, a co za tym idzie utrudnia on wykonywanie obowiązków określonych przez pełnione role społeczne. Ze społecznego jak i medycznego punktu widzenia, postawą konstruktywną jest negatywna postawa wobec stanu niepełnosprawności. Zatem czy nie jest warto postawić na prezenty firmowe?


Taka postawa pożądana jest więc zarówno u osób pełnosprawnych jak i z niepełnosprawnością. Tą pierwszą grupę osób motywuje ona do podejmowania takich działań, które pozwalają na jak najdłuższe utrzymanie stanu dobrej sprawności. Natomiast drugą grupę, czyli osoby z niepełnosprawnością, mobilizuje ona do usprawniania najbardziej zaburzonych sfer, które ograniczone są poprzez konsekwencje posiadanej niepełnosprawności. Jednak takie zależności nie są Niepełnosprawność może też być postrzegana z punktu widzenia religii i może być traktowana jako szczególny znak od Boga, swego rodzaju wyróżnienie, dopuszczenie do udziału w Jego cierpieniach. Może On nas doświadczyć niepełnosprawnością, ponieważ jesteśmy jego wybrańcami i ma do nas większe zaufanie niż do innych ludzi. Biblijna postać Hioba jest uosobieniem tej idei w judaizmie i chrześcijaństwie. Nie jest ona jednak czymś oryginalnym, ponieważ już w niektórych kulturach plemiennych odnotowano doszukiwanie się szczególnych, nadprzyrodzonych znaków u osób niepełnosprawnych i z tego powodu oddawano im cześć przysługującą bóstwom. Jeśli więc założymy, że niepełnosprawność jest utrudnieniem, przez które doświadcza lub też wyróżnia nas sam Bóg, niewłaściwe byłoby przyjmowanie do niej postawy negatywnej. Nie zapominajmy postawić wtedy na prezenty firmowe. Takie postrzeganie niepełnosprawności nie jest czymś niezwykłym, jednak jest dość rzadkie. Można je dostrzec nawet w wypowiedziach samych osób z niepełnosprawnością, które stwierdzają, że nowa zdrowotna sytuacja korzystnie zmieniła system ich wartości, dała im większą wrażliwość oraz pozwoliła dostrzec ważne sprawy, nad którymi nigdy wcześniej się nie zastanawiali. Dzieje się tak, ponieważ wskutek działań kompensacyjnych, wiele z tych osób odkrywa u siebie uzdolnienia, których wcześniej nie dostrzegały. Możliwa jest wówczas do przyjęcia postawa akceptująca niepełnosprawność z powodu związanych z nią korzyści, na przykład dzięki nowej sytuacji maluję, rzeźbię, piszę wiersze. Jednak na ogół rzadko spotyka się takie postawy. Najczęściej niepełnosprawność postrzegana jest jako istotne ograniczenie, które utrudnia społeczne funkcjonowanie, zaspokajanie potrzeb, osiąganie postawionych sobie celów, na przykład jeżeli chodzi o prezenty firmowe.


Kolejny zakres przedmiotu, który wiąże się z ograniczeniami sprawności, wobec którego możemy przyjmować daną postawę, stanowi osoba z niepełnosprawnością. W tym zakresie w zasadzie nie powinno być wątpliwości co do charakteru społecznie pożądanej postawy. Akceptacja osoby z niepełnosprawnością jednoznacznie wynika z akceptacji osoby ludzkiej jako takiej. Jednak w tym zakresie właśnie obserwuje się szczególnie dużą rozbieżność między deklarowanymi a faktycznie przejawianymi postawami, które wyrażają się piętnowaniem lub unikaniem. Źródłem takiej postawy są głównie różnorodne lęki i niepokoje, np. przed odmiennością, doznaniem wstydu i przed odpowiedzialnością. Tu można zauważyć bardzo wyrazistą różnicę między pojęciami osoba niepełnosprawna” oraz „osoba z niepełnosprawnością. Jedynie drugi termin zawiera w sobie możliwość pełnej akceptacji osoby przy jednoczesnym jej braku do niepełnosprawności jako czegoś niepożądanego. Najbardziej pożądaną postawą byłoby podejście akceptujące osobę i jednoczesne wspieranie jej w przezwyciężaniu trudności, które warunkuje posiadana niepełnosprawność. Taka postawa w pełni ukształtowana pozwala na pozbycie się lub przynajmniej ograniczenie w pewnym stopniu leków przed kontaktem z osobą, którą przecież możemy postrzegać poprzez wiele cech ją charakteryzujących, na przykład osoba z niepełnosprawnością jest jednocześnie osobą z dzieckiem, osobą z wyższym wykształceniem, z ciekawymi pasjami, zainteresowaniami. Ten pryzmat postrzegania osoby znacznie ułatwia jej akceptację poprzez koncentrowanie się na jej cechach, które wzbudzają w nas podziw, zainteresowanie, a nie lęk czy niepokój. To ciężka praca, która powinna być wynagradzana przez prezenty firmowe.


Trzeci zakres postaw wobec niepełnosprawności odnosi się do integracji osób nią obciążonych. Pozytywna postawa wobec integracji z innymi ludźmi jest cechą naturalną, która kształtuje się u człowieka już od pierwszych chwil życia poza organizmem matki, gdy dziecko odczuwa potrzebę jej fizycznej bliskości, dotyku, przytulenia. Wraz z wiekiem rośnie zakres kontaktów z innymi ludźmi, niezbędnych do zaspokajania naszych potrzeb. Potrzebujemy bliskości osób, ich akceptacji, wsparcia, współpracy w dążeniu do wspólnych celów. Jest to możliwe do osiągnięcia jedynie poprzez integrację, ponieważ jest ona podstawowym procesem różnych form życia społecznego. Jednakże nie wszystkie z form życia społecznego są dla nas tak samo ważne. Zatem nie warto jest postawić na prezenty firmowe? Również nie wszystkie osoby w naszym otoczeniu postrzegamy jako użyteczne dla osiągania tych celów, wartości, które są dla nas najważniejsze. Nie ze wszystkimi ludźmi chcemy się integrować i którakolwiek potrzeba integracji jest naszą naturalną potrzebą, to wykazujemy różne postawy wobec integrowania się z otaczającymi nas jednostkami czy grupami. Postawy wobec integracji osób z niepełnosprawnością z pełnosprawnymi są najczęściej pozytywne, negatywne lub ambiwalentne. Obojętność wobec integracji oznacza brak dążenia do bycia razem z innymi w sensie fizycznym jak i psychospołecznym, a co za tym idzie wyrażanie postaw segregacyjnych, ale również może oznaczać niedostrzeganie potrzeby integracji u innych osób. Postawy za i przeciw integracji mają globalny charakter i wyraża je przekonanie, że wszystkie osoby niepełnosprawne na miarę swoich potrzeb i możliwości powinny mieć bądź też nie mieć możliwości przebywania i współdziałania we wszystkich płaszczyznach życia społecznego. Natomiast postawy cząstkowe mają wiele różnych odmian. Mogą różnic się w zależności od tego, do jakich rodzajów niepełnosprawności będą się odnosić i na jakich płaszczyznach te potencjalne kontakty miałyby się odbywać. W związku z tym, na przykład można mieć pozytywną postawę wobec integracji osób niewidomych, a negatywną wobec integracji osób z niepełnosprawnością intelektualną. Można również mieć pozytywną postawę do integracji osób z niepełnosprawnością na płaszczyźnie edukacyjnej, natomiast negatywną w przypadku ich integracji w relacjach małżeńskich. Takie właśnie cząstkowe postawy, bardzo często wzajemnie sprzecznych, tworzą globalną postawę ambiwalencji wobec integracjo osób z niepełnosprawnością.


Decydując się na prezenty firmowe nie należy jednak zapominać, że postawy wobec problemów wynikających z niepełnosprawności, pomimo tego że są złożone, można sprowadzić do jednego wymiaru. Postawa wobec osoby z niepełnosprawnością jest tożsama z postawą wobec jej integracji. Jeśli taką osobę akceptujemy, to jednocześnie przyznajemy jej prawo do współbycia we wspólnej przestrzeni zarówno fizycznej jak i psychospołecznej. Wykazujemy gotowość do nawiązywania i utrzymywania z nią trwałych kontaktów, które mają charakter integracyjny. Przyjmując postawę prointegracyjną automatycznie akceptujemy osobę o ograniczonej sprawności i gotowi jesteśmy się z nią integrować. Różnicę dostrzegamy, gdy niepełnosprawność postrzegana jest przez nas jako określony stan fizyczny lub/i umysłowy, który zakłada braki i ograniczenia w mniejszym lub większym stopniu ograniczające funkcjonowanie społeczne. Wobec takiego stanu najczęściej przyjmujemy negatywną postawę, choć mogą tu zdarzyć się wyjątki, np. chęć przezwyciężenia tych ograniczeń i ich konsekwencji. W takich właśnie nastawieniach zauważa się pozytywną postawę wobec problemów niepełnosprawności ukierunkowanych na prezenty firmowe.


Innym ważnym zagadnieniem jest podejście społeczeństwa do osób z niepełnosprawnością. Ma to duży wpływ na ustanowione cele oraz organizację całego procesu rewalidacyjnego tych osób na ich miejsce, ich prawa oraz przywileje i obowiązki, które przyznaje się osobom niepełnosprawnym w społecznym życiu. Bezpośrednie oddziaływanie postaw środowiska społecznego na osoby z niepełnosprawnością jest taki, że mogą one stanowić albo zachętę, albo ułatwienie nauki, zatrudniania oraz włączania do grupy w społeczeństwie lub mogą stanowić przeszkodę, która uniemożliwi im osiągnięcie zamierzonych celów. Przez wpływ kontaktów z ludźmi pełnosprawnymi zostaje wykształcony u jednostki w pewnym sensie odchylonej od normy konkretny obraz własnej osoby, także ocena swoich zdolności oraz możliwości, jak również życiowe aspiracje, jeżeli chodzi o prezenty firmowe.


Specjalne kształcenie niepełnosprawnych opatuje za kształceniem niepełnosprawnych uczniów w szkołach masowych, jednak zarazem podkreśla, że takie rozwiązanie nie jest adekwatne dla wszystkich uczniów i nie może być zastosowane w każdych warunkach. Tu szczególny nacisk kładzie się na zapewnienie uczniom z niepełnosprawnością szerokiej specjalistycznej pomocy w procesie uczenia się oraz terapii pedagogicznej, gdzie niekiedy stawia się na prezenty firmowe. Pedagodzy specjalni są zgodni co do tego, które z niepełnosprawności szczególnie uniemożliwiają wspólne nauczanie, a które zaś do tego predystynują. W szkołach specjalnych powinno się edukować osoby z niepełnosprawnością w stopni umiarkowanym, znacznym i głębokim, z niepełnosprawnościami sprzężonymi oraz osoby chore psychicznie, które przejawiają zachowania agresywne. Natomiast kształceniem integracyjnym należałoby objąć osoby niewidome i słabowidzące, niesłyszący i słabosłyszące oraz niepełnosprawne intelektualnie w stopniu lekkim. 


Dzięki nauce postrzegania siebie oraz innych, odczytywania sygnałów pozawerbalnych, a także okazywania uczuć i empatii oraz zdolności dokonywania wyborów oraz zjawiska spontaniczności, każdy pedagog powinien rozwijać człowieka w całości. Pomoc osobie niepełnosprawnej ma większe możliwości i szanse, jeżeli zdoła się ogarnąć każdy możliwy wszystkie aspekt jej działania. 

Nauczyciel przed rozpoczęciem edukacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną musi poznać aktualną sytuację dziecka oraz jego rodziców, a także rodziny, jak również poznać warunki życia domowego. W trakcie procesu nauki ma dostrzegać możliwości intelektualne, także emocje oraz potrzeby i zainteresowania swoich uczniów. Poznanie dziecka oraz jego środowiska naturalnego pozwala nakreślić portret, który musi być jak najbardziej wiarygodny oraz wnikliwy i pełny, a także musi prognozować możliwe przyszłe osiągnięcia oraz niepowodzenia dzieci, a także swojej pracy pedagoga. 


Procedury kierowania dzieci do nauki integracyjnej są regulowane w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dn. 11. czerwca 1993 roku w sprawie organizacji i zasad działań w sferze publicznej placówek psychologiczno- pedagogicznych, a także innych dostępnych poradni specjalistycznych. Rozporządzenie orzeka, że dzieci z odchyleniami i zaburzeniami emocjonalnymi, a także dzieci o zaburzeniach związanych z zachowaniem, dla których stosuje się przez nauczycieli inne formy opieki oraz pomocy nie skutkują pożądanymi wynikami, powinny zostać przez przedszkole, szkołę i placówkę skierowane do poradni psychologiczno-pedagogicznej dla uzyskania odpowiedniej diagnozy, a także dla określenia właściwej formy i rodzaju terapii, a także kształcenia oraz opieki - ma to znaczenie ukazując prezenty firmowe. Orzeczenie, które wydaje poradnia, musi być podpisane przez dyrektora placówki. Zawiera ono dane personalne, rodzaj, a także indywidualny program nauczania, który ma być wykonywany przez ustaloną formę kształcenia. Każde zjawisko, każdy proces, który ma miejsce w grupie ludzkiej, powoduje określone uczucia, uzurpuje sobie zwolenników oraz przeciwników. Podobnie się dzieje, gdy powstaje nowy nurt w oświacie dla osób z niepełnosprawnością, czyli integracji. Przeciwnicy procesu integracyjnego uważają, że jest za wcześnie na przeprowadzeni takich reform, ponieważ brakuje doświadczeń oraz wzorów, które można naśladować. Poza tym proces taki wymaga wielu zmian w systemie nauczania, co wiąże się ze sporymi nakładami finansowymi. Brakuje także pieniędzy na zabezpieczenie funkcjonowania już istniejących rodzajów kształcenia specjalnego, które uznają za odpowiednie .